ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ

ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΝ ΝΑ ΣΚΟΤΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥΣ

2012-02-01T07:00:00.062+02:00

Περιοδικὸ «Μακεδονικὲς Ἠμέρες» (Ἰανουάριος Φεβρουάριος 1939)
Enzio Volture Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ «Ἐλεγεῖο στὴν Ἑλλάδα»

Ὦ Ἑλλάδα κέντρο τοῦ κόσμου μὲ τοὺς θεοὺς ἐδῶ στὸν Ὂλυμπο μὲ τὶς θεὲς ποὺ περπατοῦν πάνω στὴν Ἲδη!…
Ἡ φαντασία πλημμύριζε κατοίκους, τοὺς βράχους καὶ τὰ δάση, τὰ νησιὰ καὶ τὶς ἀκτὲς, τὸν οὐρανὸ καὶ τὴ θάλασσα, ἡ ποίηση φυσούσε μέσα στὶς χάλκινες σάλπιγγες.

Καὶ ἡ ψυχή μας ἒμεινε μαζί σου, ὃπως ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὴν πρώτη ἀγάπη του. Μικρὴ καὶ χωρὶς μυστήρια κατάντησε αὐτὴ ἡ γῆ μας καὶ δὲ μᾶς προσφέρνει πειὰ μέρη ὃπου νὰ ὁδηγήσουμε τὸ ὂνειρὸ μας.

Σκαρφαλώσαμε σὲ βουνὰ ψηλότερα ἀπ’ τὸν Ὂλυμπο καὶ δὲ βρήκαμε ἐκεῖ Θεούς, ξεπεράσαμε πολλὲς ἂλλες ἡράκλειες στῆλες καὶ ἡ θάλασσα δὲν ἀπλώθηκε ἀπέραντη κάτω ἀπ’ τὶς ἱερόσυλες πρῶρες.

Καὶ κάθε μέρα μικρότερος γίνεται ὁ ἀπέραντος οὐρανὸς! Καὶ δὲ διώξαμε τοὺς γίγαντες καὶ τὰ θηρία καὶ τὶς νεράιδες, δὲν ὑπάρχει πειὰ ὁ Ὠρίων οὒτε ἡ Κασσιόπη οὒτε ἡ Ἂρκτος οὒτε τὸ γάλα τῆς Ἣρας στοὺς μεγάλους ἀστέρινους δρόμους. Μὰ τὸ ὂνομά σου, ὢ ἀθάνατη Ἑλλάδα εἶναι ὣς αὐτὴ τὴν ὣρα ἐκεῖ ἀπάνω! Γνωρίζουμε τὴ ζωὴ καὶ τὸ δρόμο αὐτῶν τῶν ἀπέραντων πλοίων τοῦ κόσμου, ξαίρουμε ἀπὸ τί εἶναι καμωμένοι, πόσο καῖν καὶ πόσο βαραίνουν. Μὰ ἡ παιδικὴ μας καρδιὰ τὰ βλέπει ἀκόμα μὲ τὰ μάτια σου, λάμπες χρυσὲς κρεμασμένες στὴν οὐράνια ὀροφή.

Ὃλα τὰ ξεσκεπάσαμε καὶ ὃλα τὰ σκοτώσαμε. Ἡ σκέψη περηφανεύεται γιὰ τὶς μεγάλες κατακτήσεις καὶ δὲν ἀκούει τὸ λυγμὸ ποὺ γιὰ τὴν κάθε μιὰ κατάκτηση βγαίνει ἀπ’ τὴν ψυχὴ ἢ τὸν ἀκούει καὶ δὲν πονεῖ καὶ προχωρεῖ καθὼς ὁ ἂγριος ἂνθρωπος μπροστὰ στὴν ὀδύνη μιᾶς ἀθωότητας ποὺ βιάζεται. Γι’ αὐτὸ δὲν ξαίρουμε πειὰ νὰ δημιουργήσουμε. Ξαίρουμε ἀσύγκριτα καλύτερα νὰ χτίσουμε, νὰ καταστρέψουμε κι ἒχουμε χάσει τὸ νόημα τῆς ζωῆς. Καὶ κεῖνο τοῦ θανάτου.

Μᾶς ξεφεύγει ἡ ἐπαφὴ μὲ τὴ γῆ ποὺ μᾶς παράγει. Χωρὶς οἶκτο τὴν κοσκινίζουμε καὶ τῆς κλέβουμε ὃλα ἐκεῖνα ποὺ κρύβει μόνο καὶ μόνο γιὰ τὴν πείνα τῶν ἐντέρων μας. Μὰ δὲν μᾶς τρομάζει πειὰ ἡ φωνὴ τοῦ Πάνα μέσα στὰ δάση, οὒτε ὁ Πλούτων ἀπ’ τὴ νυχτερινὴ κατοικία του.

Ὦ Ἑλλάδα καταντήσαμε ξένοι καὶ στὸν ἲδιο ἐαυτό μας!

Καὶ σὺ ὃμως μεῖνε μέσα στὸ πἐπλο τῆς ὀμορφιᾶς σου!
Οἱ ἂνθρωποι ποὺ ποτὲ δὲ θὰ μπορέσουν νὰ σκοτώσουν ὁλωσδιόλου τὴν καρδιά τους, πάντα σ’ ἐσένα θὰ γυρίζουν. Ὡς ὃτου θὰ λάμπει στὶς ἀκτές σου τὸ ἒπος τοῦ Ὁμήρου καὶ ἡ νειότη τοῦ Ἀλεξάνδρου.

Μετάφραση Στέλιος Ξεφλούδας

2012-01-22T09:24:00.001+02:00

Τῆς πόλης μιὰ χαμένη ψηφίδα
σοῦ μιλᾶ,
ἕνας ἀκόμα αἰχμάλωτος
στῶν ἡμερῶν τὴν προπαγάνδα.
-Πότε προλάβανε καὶ μαυροφόρεσαν
μ’ ἐφημερίδες ὅλους τους δρόμους;

Τῶν ἁρπαχτικῶν οἱ κυκλικὲς πτήσεις
στενεύουν πάνω ἀπ’ τὸ κεφάλι μου.
Ἄλλο δὲν ἔχω,
δεκαετίες ληστεύουν τὴν ψυχή μου.

Σωτήρηδες μᾶς δείχνουν σιδερένια κλουβιὰ
-παρέχουν κανναβούρι, νερό
κι ὁπωσδήποτε μιὰ τηλεόραση-
μᾶς ὁρμηνεύουν νὰ μποῦμε μέσα,
νὰ σωθοῦμε.

Κι ὓστερα,
ποιὸς θὰ θυμᾶται ἄραγε
πῶς νά ’ταν ἡ ζωή.

ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΡΙΟ

2012-01-12T12:46:00.000+02:00

Α'
Τὶς φωνὲς καὶ τὰ λόγια νὰ τ' ἀφήσεις ἔξω,
στὴ μέρα, γιὰ νὰ μετρήσεις ἥσυχα
πάνω στὸν τοῖχο τὰ γερασμένα ἴχνη
ἀπ’ τὶς παλάμες κάποιων ἐλεύθερων ἐγκλωβισμένων.
Θέλει νὰ ἔχει σκοτάδι γιὰ νὰ διαβάσεις
τὴν καρδιά τους πῶς χτυπούσε
γιὰ νὰ μάθεις ἱστορία,
ἱστορία κολλημένη στὸν τοίχο μὲ τὴ σιωπή.

Προπαντὸς ὄχι αὐταπάτες, δὲν ἀρκοῦν
γιὰ νὰ κοιταχτοῦμε,
γιὰ ν’ ἀκουμπήσω τὰ χέρια στοὺς ὤμους σου
καὶ πλάι σ’ αὐτὸ τὸν τοίχο
ν’ ἀνάψει ὁ ἔρωτας κι ὕστερα ὁ πόλεμος.

Σπάσε τὸν καθρέφτη στὸν τοῖχο καὶ θὰ δεῖς
τὰ μάτια ποὺ φοβοῦνται τὶς σκιές,
τὶς νεκρὲς συνειδήσεις ποὺ τρέμουν τὴ σιωπή,
τὶς ψυχὲς ποὺ μίσησαν τὴ φτώχεια τους
πιὸ πολὺ κι ἀπ' τὴν ἀτίμωση.
Θὰ δεῖς τὰ χέρια ποὺ δὲν ἀφήνουν ἴχνη
κι ἔχουν χτιστεῖ στὸν τοίχο
-οἱ ὑπεύθυνοι τὸν ἔβαψαν μὲ χρώματα εὐχάριστα
γιὰ νὰ μὴ βρεθεῖ κανεὶς νὰ λυπηθεῖ
τόσους ἐγκλωβισμένους.

Ὅλοι ἴσοι, ὅλοι Τίποτα!

Β΄

Οἱ ἐφημερίδες κάποτε θὰ γράψουν
πὼς οἱ μοναχικοὶ νιώθουν γυμνοὶ
κόντρα στὸ βοριά.

Ἐδῶ μέσα φυσάει μόνιμα βαρδάρης.
Τὰ χέρια μου ξέμαθαν τὶς χειραψίες,
ἔσβησαν ἀπὸ το πρόσωπό μου οἱ προσποιήσεις,
-ἄν θέλεις ἄφησε τὴν καθημερινή σου προσωπίδα
ἐκεῖ πάνω στὸ τραπέζι.
Συνήθισα τὸ σπασμένο τζάμι,
τὴν ἀνοιγμένη ρυτίδα στὸ μέτωπο
ποὺ χωράει ἀκόμα μισὸ αἰώνα κατεδαφίσεων
καὶ τόση ἐσωστρέφεια μέσα στοῦς στίχους,
στὶς στάχτες τῶν ἄτυχων στιγμῶν μου.

Οἱ ἐφημερίδες κάποτε θὰ γράψουν
γιὰ ποιήματα καὶ γιὰ δάκρυα.
Τότε θὰ μοῦ τὶς φέρεις
νὰ τὶς ἀπλώσω καὶ νὰ καλύψω τὸν τοῖχο.

Οἱ ἐφημερίδες κάποτε θὰ γράψουν
πὼς οἱ στίχοι καὶ τὰ δάκρυα μυρίζουνε σκοτάδι.
Οἱ εἰδικοὶ θὰ μετρᾶνε πόση φωτιὰ
σπαταλιέται ἀπ' τὴν καρδιὰ
τὴ στιγμὴ ποὺ τὴ διαπερνάει μιὰ λέξη
ἤ ὅταν ἕνα δάκρυ χαράζει τὸ μάγουλο.Οἱ ἐφημερίδες κάποτε ἴσως γράψουν γιὰ τὸν ἄνεμο
ποὺ ἁρπάζει τὰ χαρτιὰ μὲ τὰ ποιήματά μας
-ἄν κρυώνεις φόρεσε τὴν προσωπίδα σου.

Γ'

Ξεφλουδίζει ὁ τοῖχος ποὺ χωρίζει στὰ δυὸ τὴ ζωή μου.
Ἡ μισὴ ἀλητεύει, κατεβαίνει ἀπ’ τὰ βουνὰ
μὲ ἄγανα κολλημένα στὶς κάλτσες.
Τρέχει, ἀτίθαση, σὲ πάρκα καὶ πλατεῖες,
ἀγκαλιάζεται στὸ μουσεῖο
μὲ τὸ ἄγαλμα τῆς Ἀφροδίτης.
Ἀρπάζει τὰ ὅπλα ἀπ’ τὸ ἄγαλμα τοῦ Ἄρη,
κοιτάζει ἀγριεμένη στὰ μάτια τὸν καθρέφτη,
ξεθηλυκώνει τὴ φαρέτρα ἀπ’ τοὺς ὤμους τοῦ θεοῦ,
γίνεται ἐπικίνδυνη, χαλάει τὴν τάξη.
Τὴν κοιτάζουν κρυφὰ οἱ φοβισμένοι,
τὴν παρακολουθοῦν ἀπὸ τὸ δορυφόρο,
τεχνοκράτες κρατοῦν σημειώσεις
καὶ ζητοῦν νὰ τὴ θέσουν σὲ δική τους τροχιά.

Ξεφλουδίζει ὁ τοῖχος.
Ἡ ἄλλη μισὴ ζωὴ ἀσπρίζει
ἀπ’ τὴ σκόνη τοῦ ἀσβέστη,
λερώνω τὶς λεπτομέρειές της,
τὰ σκούρα κουστούμια,
χαλάω τὴ μόδα,
χαλάω τὴν τυποποίηση.
Δὲ σηκώνω τὰ χέρια ψηλά,
δὲ σκύβω τὸ κεφάλι,
στὰ βιβλία ποὺ τυπώνω
θὰ βάλω γιὰ σελιδοδείκτη τὴ φωνή μου,
κομμένη σὲ πέντε γράμματα: Φ Ω Τ Ι Α.

Ὁ τοίχος τους δὲν θ’ ἀντέξει,
χρόνια τρίβω πάνω του τὰ χέρια μου
-ἔτσι μ’ ἔμαθαν ν’ ἀκονίζω τὸ μαχαίρι.

Δ'

Τὶς ὧρες ποὺ δὲ μὲ κοιτᾶτε,
γράφω στὸ ξεφτισμένο χρῶμα στιχάκια
μὲ τὰ νύχια μου,
τὰ διαβάζω καὶ τὰ σβήνω,
ἴσα ἴσα γιὰ νὰ μὴν τὰ ξεχάσω,
ἴσα ἴσα γιὰ νὰ χαλάσω τὸν τοῖχο.

Περιμένεις νὰ βγάλω ἀπ’ τὸ συρτάρι τὴ σημαία
μὲ τὸν ἄσπρο σταυρό,
τὸ σταυρὸ ποὺ κοκκίνισε ἀπ’ τὴ ζωή,
ἀπ’ τὸ κρασὶ καὶ τὸ αἷμα.
Βιάζεσαι νὰ ψηλαφίσεις τὰ σημάδια
ἀπ’ τὰ καρφιὰ στὰ χέρια ὅλων των Ἑλλήνων.

Ἧρθε ἡ ὥρα καὶ πρέπει νὰ φύγεις.
Σὲ λίγο θὰ μετρήσω τὰ βήματα ποὺ θ’ ἀκουστοῦν.
Θά ’ρθουν μὲ τὸ σιωπητήριο στὶς δέκα,
θά ’ρθουν σὰν λέξεις σπασμένες,
λέξεις-τσιγγάνες στὸ σκοτάδι,
θὰ ζητᾶνε νὰ τὶς πάρω ἀπ’ τὸ δρόμο
γιὰ νὰ μοῦ ποῦν τὴ μοίρα, ὅπως κάθε βράδυ.

Ἡ νύχτα θὰ σταματήσει τὸ βηματισμό της,
θὰ ρίξει μιὰ κλεφτὴ ματιὰ στ’ ἄδεια μου χέρια,
θὰ κλείσει τὸ παραθύρι μου, ὅπως πάντα
-σίγουρη πὼς δὲ θὰ δραπετεύσω-
θὰ ρίξει τὸ φεγγάρι στὸ ποτάμι καὶ θ’ ἀποκοιμηθεῖ.

Θὰ ξεδιπλώσω τὴ σημαία
καὶ θά ’ρθω στοὺς δρόμους!

11/2007

©Θοδωρὴς Βοριᾶς
Ἀπὸ τὴν ποιητικὴ συλλογὴΝυχτερινὲς επιπλοκὲς
ἐκδόσεις Ἐρωδιός - 2008

ΤΡΙΑ ΧΑΪΚΟΥ

2011-12-27T07:57:00.000+02:00

[Μὲ τοὺς στίχους]

Θά ’ρθω μαζί σας.
Φορέστε μου φτεροῦγες.
Ξεκαρφῶστε με.

₪

Μὴ σπαταλήσεις
μονάχα σὲ μιὰ νύχτα
τὰ ὄνειρά σου.

₪

Κομμένο ρόδο·
πιὸ κάτω ἡ πατρίδα·
πιὸ κάτω στάχτες.

₪

thodorisvorias@gmail.com

ΑΝΙΛΙΝΗ - [ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΟΣ]

2011-12-11T06:57:00.001+02:00

Ὅταν ξαπλώνει, ὀνειρεύεται

ἀνθρώπους ποὺ παραμένουν ἄνθρωποι,

κι ὕστερα -τόσα χρόνια τὸ ἴδιο ὄνειρο-

μαζεύει σκόρπια κουρέλια ἀξιοπρέπειας,

νὰ ράψει μιὰ σημαία γιὰ τὸ τέλος,

γιὰ νὰ σκεπάσει τὴν καρδιά του

στὴν ἐξόδιο ἀκολουθία.

thodorisvorias@gmail.com

Δημοσιευμένο στην ανθολογία ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2012 των εκδόσεων Ιωλκός.

ΚΥΚΛΟΣ

2011-11-11T07:57:00.024+02:00

Ξόδεψες τὴν ὀμορφιά σου
-ἀνάσκελα πάνω σὲ στρατιωτικὰ ἀμπέχονα-
κι ἀπ’ τὶς ἀνομολόγητές σου ἱστορίες
ἀπόμειναν μονάχα εἴδωλα.

Εἴδωλα κλειδωμένα σὲ συρτάρια,
ξεχασμένα ἐργαλεῖα ἡδονῆς.

Ἔκλεισε γύρω σου ὁ κύκλος
κι ἡ ἐγκατάλειψη κατάντησε
μιὰ πινακίδα φρίκης:
ΠΡΟΣΟΧΗ! ΝΑΡΚΟΠΕΔΙΟ.

Ἔκλεισε πιὰ ὁ κύκλος,
τώρα τ’ ἀκροδάχτυλα τῆς νύχτας
σὲ χαϊδεύουν.

Κανένας ἄλλος δὲ σ’ ἀνέχεται
ἐξὸν ἀπ’ τὸ σκοτάδι.

Μάϊος 2011

thodorisvorias@gmail.com

Τὸ ποίημα "΄Κύκλος" δημοσιεύτηκε τὸ Σεπτέμβριο τοῦ 2011 στὸ τχ.11 τοῦ περιοδικοῦ «Ἀντί Χ Λόγου»

ΑΝΙΛΙΝΗ - ΤΟ ΣΑΡΑΚΙ

2011-10-11T06:36:00.001+03:00

Τὸ σαράκι ποὺ τρώει τὰ δάχτυλά μου
ξεγελάει τοὺς δερματολόγους.

Τὴ μέρα ξεραίνει τὸ δέρμα,
μοῦ ξεφλουδίζει ἀργὰ ἀργὰ

τὶς ἁμαρτίες

δαγκώνει, φίλε μου, δὲ χωρατεύει.

Τὴ νύχτα γίνεται ποίημα,

ξερνάει στίχους

καὶ μὲ γιατρεύει.

Ὀκτώβριος 2010

thodorisvorias@gmail.com

Ἡ Ἀνιλίνη «Τὸ σαράκι» δημοσιεύτηκε τὸ Σεπτέμβριο τοῦ 2011
στὸ τχ.11 τοῦ περιοδικοῦ «Ἀντί Χ Λόγου»

ΔΕ ΦΥΛΑΓΕΣΑΙ ΠΙΑ

2011-05-20T07:30:00.025+03:00

Δὲ φυλάγεσαι πιά,
λὲς τὶς σκιές: σκιὲς

-κομμάτια νύχτας
ποὺ σέρνονται στὰ πεζοδρόμια,
ἁπλὲς κι ἀκίνδυνες γωνιὲς
σπασμένου σκοταδιοῦ-
δὲ φοβᾶσαι ποὺ σοῦ ἀγγίζουν
τὸ κορμί.

Δὲ φυλάγεσαι πιά,
σκύβεις χωρὶς ἀναστολὲς
γιὰ νὰ μαζέψεις ἀπ’ τὸ δρόμο
πεσμένα ἄστρα.

1/2008

Ἀπὸ τὴν ποιητικὴ συλλογὴ "Νυχτερινὲς ἐπιπλοκές",
ἐκδόσεις Ἐρωδιος, 2008.

thodorisvorias@gmail.com

ΕΖΡΑ ΠΑΟΥΝΤ - Η ΜΠΑΛΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΟΜΟΡΦΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ [ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΠΟΔΟΣΗ - ΘΟΔΩΡΗΣ ΒΟΡΙΑΣ]

2011-04-15T08:01:00.142+03:00

Γιὰ τὸ σταυρὸ καὶ τοὺς ραβίνους
δὲ χάσαμε τὸν ὀμορφότερό μας σύντροφο;
Ἐκεῖνον ποὺ ἀγάπησε τοὺς μαχητές,
τὰ γερὰ σκαριὰ καὶ τὶς ἀνοιχτὲς θάλασσες.

Σὰν ἤρθανε τὰ πλήθη
νὰ αἰχμαλωτίσουνε τὸν Ἄνθρωπό μας
νὰ τὸν ἔβλεπες μονάχα πῶς χαμογελοῦσε.
«Πρῶτα ν’ ἀφήσετε νὰ φύγουν οἱ ὑπόλοιποι»
ἔτσι τοὺς εἶπε ὁ ὄμορφός μας σύντροφος
«ἀλλιῶς θὰ εἴσαστε καταραμένοι…»

Ἔτσι μᾶς ἔδιωξε ἀνάμεσα ἀπὸ τὶς λόγχες τους,
ἔτσι γελοιοποίησε τὴ συμμορία
«γιατί δὲ μὲ συλλάβατε» τοὺς εἶπε
«τότε ποὺ μόνος μὲς στὴν πόλη περπατοῦσα;»

Τὴν τελευταία φορὰ ποὺ μᾶς συντρόφευσε
ἤπιαμε στὴν ὑγειά του φίνο κόκκινο κρασὶ
γιατὶ ἦταν ὁ πιὸ ἄνθρωπος ἀπ’ τοὺς ἀνθρώπους,
γιατὶ δὲν ἤτανε παχὺς παπὰς κι εὐνοῦχος.

Τὸν εἶδα μὲ μιὰ τριχιὰ στὸ χέρι
νὰ κυνηγάει καμιὰ ἑκατοστὴ ἐμπόρους, γιατὶ
-μὴ σᾶς ξαφνιάζει- τὸ τίμιο κι ἁγιασμένο σπίτι του
τὸ καταντήσανε παζάρι καὶ χρηματιστήριο.

Δὲ θὰ τὴ βρεῖτε, δὲ χωράει στὰ βιβλία ἡ ζωή του,
ὅσο περίτεχνα κι ἂν γράφονται.
Δὲν εἶναι ποντικὸς στὰ κιονόκρανα
ὁ ὄμορφός μας σύντροφος
ποὺ ἀγαποῦσε τὶς ἀνοιχτὲς θάλασσες.

Γελιοῦνται παράφορα ὅσοι νομίζουν
πὼς παγιδέψανε τὸν ὄμορφό μας σύντροφο·
«πηγαίνω στὴ γιορτή» μᾶς εἶπε
«παρ’ ὅλο ποὺ πηγαίνω στὴν ἀγχόνη.
Εἴδατε πῶς θεράπευσα κουτσοὺς κι ἀόμματους,
πῶς ἀνάστησα νεκρούς» μᾶς εἶπε
«τώρα θὰ δεῖτε κάτι ἀνώτερο:
πῶς πεθαίνει στὸ σταυρὸ ἕνας γενναῖος».

Ὁ γιὸς τοῦ θεοῦ, ὁ ὄμορφός μας σύντροφος,
μᾶς κάλεσε νὰ γίνουμε ἀδέρφια του.
Τὸν εἶδα νὰ τρομάζει χίλιους ἄντρες.
Τὸν εἶδα σταυρωμένο.

Δὲν ἔβγαζε μιλιὰ ὅταν τοῦ κάρφωναν τὰ χέρια,
ὅταν ἀνάβλυζε τὸ αἷμα του ζεστό.
Ὅταν ἀλυχτοῦσαν τὰ βρωμόσκυλα
τοῦ κόκκινου οὐρανοῦ
ὁ ὄμορφός μας σύντροφος δὲν ἔβγαζε μιλιά.

Τὸν εἶδα στὰ ὑψώματα τῆς Γαλιλαίας
νὰ τρομάζει χίλιους ἄντρες·
περνοῦσε ἤρεμος ἀνάμεσά τους
κι ἐκεῖνοι κλαψουρίζανε
κι ἦταν τὰ μάτια του ὡραία
σὰν τὴ γαλάζια θάλασσα.
Σὰν θάλασσα φουρτουνιασμένη
ποὺ δὲν ἀνέχεται ταξίδια.
Σὰν τῆς Γεννησαρὲτ τὴ θάλασσα
ποὺ τὴν ὑπόταξε μὲ δυό του λέξεις.

Τὸν Κύριο, τὸν ὄμορφό μας σύντροφο,
τῆς θάλασσας τ’ ἀδέρφι καὶ τ’ ἀνέμου,
γελιοῦνται αἰωνίως, φίλε μου,
ὅσοι νομίζουν πὼς τὸν ἔχουν θανατώσει.

Τὸν εἶδα νὰ τρώει γλυκιὰ κερήθρα
κι ἃς τὸν εἴχανε πρὶν μέρες σταυρωμένο.

Ἀπρίλιος 2011

Ballad of the Goodly Fere - ΕΔΩ τὸ ποίημα στὴν ἀγγλικὴ γλώσσα

PERSONAE (1909 – 1910)

Θοδωρής Βοριάς - "ΠΥΓΟΛΑΜΠΙΔΕΣ" [33 χαϊκού] - Εκδόσεις Μπιλιέτο

2010-12-15T20:30:00.005+02:00

Κυκλοφόρησε τὸ νέο μου βιβλίο μὲ τίτλο «Πυγολαμπίδες» [33 Χαϊκού] ἀπὸ τὴ σειρὰ Ὀκτασέλιδο τοῦ Μπιλιέτου τχ. 67 Ἰανουάριος-Φεβρουάριος 2011, τῶν ἐκδόσεων Μπιλιέτο.

[Τὴν καλλιτεχνικὴ ἐπιμέλεια τοῦ ἐξώφυλλου εἶχε ὁ ζωγράφος Γιάννης Δημητράκης]

[Πυγολαμπίδες]

Δράκοι τῆς νύχτας

καταπίνουν ἀστέρια

καὶ σκόρπιους στίχους

₪

Ὅταν νυχτώνει

τὰ μολύβια δὲ γράφουν,

γίνονται σφαῖρες.

₪

Φιλικὰ

Θοδωρὴς Βοριᾶς

thodorisvorias@gmail.com

Σχόλια γιὰ τὸ βιβλίο:

Ἀπὸ τἠ Σοφία Στρέζου στὴν ἰστοσελίδα της:
http://anagnoseispoiiton.blogspot.com/2011/01/blog-post.html

Ἀπὸ τὸν Γιῶργο Πρίμπα στὸ ἠλεκτρονικὸ περιοδικὸ "24 γράμματα"

http://www.24grammata.com/?p=11579

Ἀπὸ τὸν Γιῶργο Χρονᾶ στὴν ἐφημερίδα "Ἐλευθεροτυπία":

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=278867

Ἀπό τὸν Κωνσταντῖνο Μπούρα στὴν ἐφημερίδα "Ἐλευθεροτυπία":

http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.columns&s=apo-toys-pagkoys-twn-vivliopwleiwn&date=14/05/2011

ΑΝΙΛΙΝΗ

2010-11-25T06:59:00.024+02:00

Ἔμαθες πιὰ νὰ ξεπερνᾶς
τὴ βαρυχειμωνιά.

Ἀνοίγεις κάθε τόσο τὸ κομπόδεμα
γιὰ νὰ χαϊδέψεις
τὰ βαθουλώματα στὴν ἄμμο,
τ’ ἀποτυπώματα κορμιῶν
ποὺ ἔκλεψες ἀπ’ τὴν ἀκρογιαλιὰ
τὴ μέρα ποὺ ξεψυχοῦσε
τὸ καλοκαίρι.

Σεπτέμβριος 2008

thodorisvorias@gmail.com

Δημοσιεύτηκε στὴν Ἀνθολογία - Ἡμερολόγιο 2011
τῶν ἐκδόσεων Ἐμπειρία ἐκδοτική.

ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ "ΜΗΔΕΙΑ" - ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ - ΑΠΟΔΟΣΗ: ΘΟΔΩΡΗΣ ΒΟΡΙΑΣ

2010-08-29T06:35:00.012+03:00

ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ - ΜΗΔΕΙΑ
Ἀνακτῆστε ἐλεύθερα τὸ νέο ψηφιακὸ βιβλίο μὲ 21 ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ ἔργο τοῦ Εὐριπίδη "Μήδεια" ἀπὸ ΕΔΩ .

Εὐριπίδης "Μήδεια"

ISBN: 978 - 960 - 93 - 2132 - 7

Ἐπιλογὴ - ἀπόδοση: Θοδωρὴς Βοριᾶς

Δ/νση ἀλληλογραφίας τοῦ συγγραφέα γιὰ σχόλιά σας: thodorisvorias@gmail.com

₪ ₪

Ἄλλα ψηφιακὰ βιβλία τοῦ Θοδωρῆ Βοριᾶ:

"Ἀνδρομάχη" τοῦ Εὐριπίδη - Ἀποσπάσματα

₪ ₪

Γιὰ ΔΩΡΕΑΝ διάθεση τοῦ βιβλίου ἀπὸ ἰστοσελίδες, ἠλεκτρονικὰ περιοδικὰ καὶ ψηφιακὰ βιβλιοπωλεῖα ἐνημερῶστε πρῶτα τὸν συγγραφέα

₪ ₪ ₪

ΜΑΘΗΜΕΝΟΣ ΣΤΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ

2010-07-01T07:49:00.007+03:00

Μαθημένος στὰ φεγγάρια

τὰ σπρώχνεις στὸν προορισμό τους

παρέα μὲ τὶς ὦρες κάθε νύχτα,

τὰ σπρώχνεις κι ἐκεῖνα

σοῦ ἀποκαλύπτουνε τὰ θαύματα.

Βλέπεις ἐκεῖνον μὲ τὸ ἄδειο πιστόλι στὸ χέρι;

Θέλει νὰ πεθάνει.

Ψάχνει στὶς τσέπες του γιὰ σφαῖρες

λὲς καὶ ψάχνει γι’ ἀναπτήρα.

Βλέπεις τὸν ἄλλον;

Βάζει τὸ χέρι του στὴ μέσα τσέπη τοῦ σακακιοῦ

καὶ τραβάει τὴν καρδιά του.

Τὴν κοιτάζει προσεχτικὰ στὸ φεγγαρόφωτο,

τὴν παραδίδει στὸν ἀστυφύλακα

γιὰ νὰ ἐξακριβώσει τὰ στοιχεῖα.

Κάθε νύχτα τὸ ἴδιο δρομολόγιο,

κάθε νύχτα τὸ ἰδιότυπο ἐκεῖνο μπανιστήρι,

κάθε νύχτα νὰ σκαλώνουν τὰ πόδια σου στ’ ἀστέρια,

νὰ κρέμονται ὄνειρα ἀπ’ τὰ λυμένα σου κορδόνια

καὶ νὰ βλέπουν οἱ ἀνυποψίαστοι

καὶ νὰ λένε πὼς εἶδαν ὁράματα στὸ βάθος τῆς νύχτας.

Δεῖξε μου τὰ χέρια σου,

νὰ δῶ στὰ δάχτυλα

τὰ ὑπολείμματα τῆς φεγγαρόσκονης

κι ἃς χάιδεψες τὰ ξημερώματα

δυὸ στήθη ξαναμμένα

κι ἃς κόλλησε πάνω τους τὸ ψεσινό σου ἀσήμι.

Ἐσὺ δὲν εἶσαι ἔμπορος γιὰ νὰ μαζεύεις,

ἐσὺ ταξίδια κάνεις μὲς στὶς νύχτες,

ἐσὺ χαρίζεις,

χαϊδεύεις κι ἀσημώνεις.

5/2009

thodorisvorias@gmail.com

Δημοσιεύτηκε στὸ 2ο τεῦχος

τοῦ περιοδικοῦ ΣΟΔΕΙΑ τὸν Ἰανουάριο 2010

Ο ΘΟΔΩΡΗΣ ΒΟΡΙΑΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΒΟΡΙΑ... ΣΤΟ ΠΟΙΕΙΝ

2010-02-20T07:53:00.005+02:00

Ἡ εἰκόνα εἶναι ἀπὸ τὸ ΠΟΙΕΙΝ

Στὸ ἰστολόγιο ΠΟΙΕΙΝ ἀναρτήθηκαν
πέντε ποιήματά μου ἀπὸ τὸ ρεπερτόριο τοῦ θανάτου.

ΕΔΩ διαβάζω τὰ ποιήματα.